Iedereen vraagt naar de medaille. Niemand vraagt naar mijn inbox. Terwijl dáár het echte verhaal zit.

Hoe het begon

Een jaar geleden richtten we de foundation op. Een idee. En de behoefte om iets bij te dragen aan een thema dat mij persoonlijk raakt.

Geen groot plan. Wel een missie: een wereld waarin ieder kind zich gezien, gehoord en veilig voelt.

Toen won ik goud. En ineens ging alles harder. De telefoon stond niet meer stil. Berichten, uitnodigingen, kinderen die zwaaiden langs de kant.

Die medaille is speciaal. Ik draag ’m met trots. Maar hij is niet het belangrijkste.

Het belangrijkste zit in mijn inbox

Een meisje van elf dat schrijft dat ze eindelijk durfde te vertellen wat er op school gebeurde.

Een vader die zegt dat hij nu wél doorvraagt.

Een vrouw van vijftig die me bedankt, omdat ze veertig jaar later nog steeds weet hoe het voelt.

Kinderen. Volwassenen. Mensen die ik nooit zal ontmoeten. Het raakt ze allemaal.

Dit is wat we echt bereikt hebben

Er wordt over gepraat. Aan de keukentafel. In de klas. In de kleedkamer.

Dat is het begin van alles.

Pesten verdwijnt niet als je zwijgt. Het verandert pas als je het hardop durft te noemen.

Daar draait het om. Het gesprek dat eerst niet gevoerd werd, en nu wel.

We zijn net begonnen

Dit was jaar één.

Mijn hoofd zit vol ideeën. Plannen die ik nog niet kan laten zien, maar die eraan komen.

Dit is geen eindpunt. Het is de eerste meter.

En ik doe het niet alleen.

Elk gesprek dat jullie voeren. Elk bericht dat jullie sturen. Elke keer dat iemand opstaat. Daar bouwen we op.

Met jullie gaan we hier iets moois van maken.

De medaille hangt straks in een kast.

Dit begint pas. 🧡